در گذار عمر

سلام دوستان ممنون از نظراتتون. خیلی مفید بود. به خصوص هشدار آرنوش . خدا رو چه دیدی آرنوش جان! شاید ما هم مثل دوستان با وبلاگ نویسی بختمون وا شد. البته اگه درست فهمیده باشم.

دوستان عزیز! من هر گونه حرکت سیاسی توی این وبلاگ رو تحریم می کنم. چون من سیاستمدار نیستم و در این زمینه چیزی که بشه بهش گفت دانش ندارم. اصولا عادت هم ندارم در مورد چیزی که اطلاعی در موردش ندارم اظهار نظر کنم. البته این به این معنی نیست که چیزی در مورد دولت٬ نظام٬ روابط بین الملل و اینجور چیزها نمی نویسم. در واقع من قراره آموزه ها و یافته هام از منظر علم مدیریت٬ سازمان٬ نگرش سیستمی٬ تکنولوژی و اقتصاد رو اینجا مرور کنم. حالا اگه این آموخته ها از راه تحلیل موقعیتهایی توی دولت اتفاق افتاده باشه٬ تنها از جنبه تحلیلی و نه تایید و تکذیب و اونهم از دیدگاه علمی و نه احساسی و تنها با هدف رشد جمعی به اون می پردازم. من معتقدم رشد یک مفهوم داره و اون رشد جمعیه. رشد فردی محکوم به فناست.

یه چیزی رو هم همین الان اول کار بگم من اصولا با هیچ کسی به شخصه مخالف یا موافق نیستم. برای من مهم رسیدن به چشم انداز کشور٬ رسیدن به کشور و جامعه ای توسعه یافته اصله. پس همه این افراد و گروهها وسیله اند. به نظر من اصول ثابتند و وسیله ها نمی توانند روی صحت اصول اثری بگذارند. در واقع ابزار فقط می تونه روی سرعت رسیدن به هدف تاثیر گذار باشه.

من نظرم رو در مورد وسیله حال حاضر (دولت) توی رایم دادم. یه اصل دیگه رو هم پذیرفتم که میزان رای ملت است. پس چه موافق و چه مخالف باید فقط به فکر رسیدن به هدف بود. موافقت و مخالفت هم معنیش یعنی انتقاد سازنده و بدون غرض برای افزایش سرعت حرکت٬ نه موافقت و مخالفت با شخص.

اینم برای این گفتم که یه موقع این حرفها باعث نشه یه چیزهایی که مناسب می دونم اینجا بنویسم فقط به خاطر مصلحت اندیشی شخصی بیخیالشون بشم. و گرنه من که کوچکتر از این حرفام. (البته نه از لحاظ هیکلی).